PortalPortal  IndexIndex  FAQFAQ  ZoekenZoeken  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  

Deel | 
 

 Alta mente repostum ~ Diep in de ziel bewaard

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Zhao



Geslacht : Man Aantal berichten : 16
Punten : 23
Join date : 23-04-10
Leeftijd : 21
Woonplaats : ZuidHolland

Dragon World
Leeftijd: 43
Temmer\draak: No one, and no one ever will be..
Partner: x

BerichtOnderwerp: Alta mente repostum ~ Diep in de ziel bewaard   vr apr 23, 2010 10:15 pm

Hij haalde zijn vleugels in, stak zijn onderste poten uit om deze vast te haken aan de rots die zich met naderende snelheid onder hem verscheen, vergrootte en uiteindelijk zal bevinden. Zijn klauwen haakte zich in het steen en er brokkelde rotsstukken langs zijn voeten de diepte in met kletterende geluiden, maar hij zelf domineerde dit geluid door langs de rotsvlak naar beneden te glijden, zodat het geluid van de kleine kletterende rotsblokjes wegstierven in de diepte. Hij opende zijn bek en slaakte een gefrustreerde brul, vervolgens greep hij ook met zijn voorste klauwen de rotsformatie vast en bleef, eindelijk, stil hangen. Zijn ogen schoten rond in hun oogkassen en namen de omgeving in zich op. Nooit eerder was hij hier geweest en de plaats voelde opmerkzaam genoeg vreselijk wantrouw aan. Na nog een keer een vreselijk, krijsend geluid te hebben geuit, puur van frustratie, trok hij één poot los uit het gesteente en bracht hem omhoog. Zo dwong hij zichzelf omhoog te komen, omhoog te klimmen.
Hij hees zijn voorste klauwen op, zodat hij enkel nog op zijn onderste voeten stond. Hij boog zijn hals en keek ver weg de verte in, richting de horizon. Langzaam gleden zijn horizontale pupillen, verhuld met een fel groene kleur, naar buiten en bekeken de omgeving naast hem. Zijn geheel zwarte staart lag opgekruld om hem heen, langs het gesteente. De lange tentakels die groeide langs zijn neus kronkelde in de lucht en trokken zich enkele keren uit het niets een stukje terug, bij een onverwachte aanraking of waarneming. Een zacht sissend geluid werd hoorbaar, verdoemde rotsen.. Hij had het meer op het bos,.. tijdens de nacht.
Vol gratie en in een elegante beweging opende hij zijn vleugels en spreidde ze geheel in hun hele omvang uit, waardoor hij vier keer zo groot leek. Hij zakte door zijn knieën, zette zich schrap en veerde vervolgens in. Met een krachtige, katachtige sprong zette hij zich af en sloeg zonder enige moeite zijn vleugels naar beneden. Binnen enkele tellen won hij hoogte in de lucht, tot het gewenste niveau en liet zich hier dragen op de wind. Ondanks de tegenstrijdige gevoelens moest hij iemand vinden, hij moest informatie winnen.. Want wat kon er dommer zijn dan een geheel onbekend gebied te betreden, zelfs zonder enig woord vooraf? Je dook toch zelf ook niet zomaar een ravijn in, misschien was er wel een trap omlaag..
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gast
Gast



BerichtOnderwerp: Re: Alta mente repostum ~ Diep in de ziel bewaard   vr apr 23, 2010 10:57 pm

Het luide gesis van langs snijdend lucht vulde de dopjes-oren-rondjes aan de zijkanten van haar kop. Haar uitgestrekte klauwen waren gericht op slechts één ding. Het middelpunt van haar zicht. Het voedsel waar ze de rest van de avond mee zou moeten doen. Het was een groot uitgevallen, niets vermoedende arend. De grootte was haar in de eerste instantie tegengevallen, maar al snel was het dier toch een aardig massaal wezen... voor zijn soort. Zenna was echter vele malen groter dan het dier. Het zou dan ook geen moeilijke prooi zijn. Waarschijnlijk was de rode draak dan het laatste wat het arend-dier-geval zou zien, aangezien haar vlijmscherpe klauwen zich al snel rond de keel en het middenrif sloten. Het arme dier krijste, smeekte of wat hij dan ook deed in zijn eigen vreemde taaltje. Maar ook al had Zenna het verstaan had ze het genegeerd. Ze was tenslotte een deel van de natuur. De cirkel des levends waar ook zíj haar rol in moest spelen.
Met een nietszeggende blik in haar ogen rukte ze de kop al vliegend van het lijfje af. Dat deel was tenslotte toch niet te kanen. Overal botjes.. en die hersenen smaakte altijd zo vreemd zoet.
Dankzij de concentratie die ze volop in haar maaltijd had gestopt, had de rode draak niet door dat ze nu toch wel héél dicht bij de grond kwam. Alhoewel, ze kreeg het wel door, maar misschien nét ietsje te laat.
Met een geluid als donder knalde ze neer op de rotsachtige bodem waardoor stofdeeltjes die voorheen als een deken de grond hadden bedekt, de lucht in vlogen samen met andere talloze kleine kiezels. Ze had zich op het laatste moment op haar rug kunnen draaien, waardoor ze daar dan ook op terecht was gekomen. Al had ze nu wel een mooi spoor achter gelaten. Verbaast keek ze echter op toen ze geen pijn voelde. Nergens. Enkel haar hoofd deed zeer, alsof het op uitbarsten stond. Nya, het zal haar toch niets uitgemaakt hebben. Nog steeds met een vragende blik in haar donkerblauwe ogen krulde ze haar lange roden nek om een blik te kunnen werpen op haar vangst. Het arend-lijk - of wat er van over was - was volledig met bloed besmeurd wat misschien vooral kwam door het uitzetten van haar nagels bij de landing. Een licht geïrriteerd gebrom verliet haar neusgatten toen ze het lijkje bestudeerde door het op verschillende manieren boven haar hoofd te houden. Nog steeds op haar rug liggend rukte ze haar ogen van het bewegingloze lichaampje, en bestudeerde in plaats daarvan de lucht. Het was prachtig, nachtblauw en hier en daar dreef een klodder grijs door de schaduwen van de nacht. Ééntje leek zelf de vorm van een draak aan te nemen, wat haar spontaan en misschien ook een beetje aan de krankzinnige kant, hardop deed lachen. Ze wierp echter een wenkbrauw omhoog toen ze twee ogen zag verschijnen. 'Heuuwh... ?' Verbaast volgde ze het voortrekkende dier met haar ogen, tot ze de verleiding niet meer kon weerstaan. Het was gewoon die verdomde nieuwsgierigheid weer. 'Godver,' vloekte ze na die gedachte terwijl ze soepeltje op haar poten draaide en haar vleugels spreidde en opvloog. De arend was alweer uit haar gedachtegang verdwenen. Wat boeide een hapje nou in tegenstelling tot een wolk-draak-mengelmoesje? Terwijl ze haar vleugels steeds sneller en in een uiteindelijk ritmisch tempo tegen de lucht in sloeg, zocht ze naar de mogelijke thermiek zodat ze sneller bij het wezengeval kon komen. Steeds meer details werden zichtbaar in deze door een halve maan verlichte nacht. Schubben, staart en sprieten waren nu gemakkelijk te onderscheiden in het duister. Met een lichte teleurstelling stelde ze haar koers wat bij zodat ze naast het dier kwam te vliegen. Ze had liever een échte wolk-draak gezien in plaats van een standaard-draak. Toch, omdat het vreemd zou zijn zomaar weer weg te vliegen begroette ze het dier. 'Jówh, hagedis.' Nu ze hier toch was kon ze zich net zo goed vermaken. Wat zou het die draak tenslotte boeien wie ze was?
Terug naar boven Go down
 
Alta mente repostum ~ Diep in de ziel bewaard
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Dragon World :: Amnizai :: Wyvern mountains :: De enorme bergen-
Ga naar: